Meike van tilburg mindfulness

Meike van Tilburg

Laten we verkennen wat jou helpt

Meike van Tilburg

Rouw in beweging: van controle naar ruimte

Toen ze durfde stil te staan, begon het weer te stromen

Ze was bang om bij het verlies stil te staan, omdat ze vreesde dat als alle tranen eenmaal waren vergoten, ze haar vader dan definitief kwijt zou zijn. Het idee dat rouw een eindpunt zou hebben, en dat dat eindpunt gelijk zou staan aan afstand, hield haar tegen om werkelijk te voelen wat er al die tijd onder de oppervlakte aanwezig was.

Daarom begonnen we niet bij rouw. We kozen ervoor om eerst te werken vanuit een breder perspectief, gericht op hoe ze zich in het dagelijks leven bewoog, waar ze tegenaan liep en welke patronen haar hielpen of juist beperkten. Dat gaf houvast en veiligheid, zonder direct te hoeven openen wat nog te kwetsbaar voelde.

Maar het leven liet zich niet organiseren.

Er kwam een nieuw verlies, onverwacht en ingrijpend, gevolgd door een verre reis die meer losmaakte dan ze had voorzien. Toen ze terugkwam, kon ze niet anders dan zich ziek melden. Het systeem dat haar zo lang had geholpen, alles onder controle proberen te houden, geen fouten mogen maken, doorgaan ongeacht wat er speelde, hield geen stand meer.

Wanneer controle zijn grens bereikt

Wat jarenlang had gefunctioneerd als kracht, als iets wat haar overeind hield, veranderde langzaam in uitputting. 

En juist op dat punt, waar het oude niet meer werkte en het nieuwe zich nog niet had gevormd, ontstond er iets anders: ruimte.

De uitnodiging die ik eerder had gedaan om stil te staan bij het verlies van haar vader, een verlies dat terugging naar haar jeugd, werd nu anders ontvangen. Ze zag het als iets wat noodzakelijk was om weer verder te kunnen.

Er was in de tussentijd vertrouwen gegroeid tussen ons. Genoeg om het niet alleen te hoeven dragen, maar samen te kunnen kijken naar wat zich aandiende. En dat maakte dat ze het aandurfde om een stap te zetten richting wat ze zo lang uit de weg was gegaan.

De doos waar alles een plek had

Ze liet me een doos zien, gevuld met herinneringen aan haar vader. Foto’s, kleine voorwerpen, tastbare dingen die ooit onderdeel waren geweest van hun gedeelde leven, en die ze al die tijd zorgvuldig had bewaard.

Terwijl ze erover vertelde, gebeurde er iets. Het spreken zelf bracht al beweging.

Maar toen ik haar uitnodigde om een plek te maken voor haar vader, een zichtbare plek in haar dagelijks leven, bleek dat een stap te ver.

Liever legde ze het weer terug in de doos. Zorgvuldig, precies zoals het was. Dicht. Veilig. Afgebakend. Daar waar zij het kon beschermen.

Wat zich aandient als je niets forceert

In plaats van daar tegenin te gaan, besloten we het niet te forceren. Soms ligt de beweging niet in het doen, maar in het toelaten van wat er al is.

We deden een meditatie, zonder vooraf bepaald doel, maar met de intentie om te luisteren naar wat zich van binnen wilde laten zien. 

Na afloop bleef het even stil. 

En toen zei ze:

“Ik ervaar dat mijn ouders nu samen zijn.”

Ze vertelde dat haar vader lange tijd had gezien in “het licht achter de wolken”. 

“Nu zie ik hen daarin samen,” zei ze.
“En het voelt goed dat ze samen zijn.”

Na een korte pauze vervolgde ze:

“En ik hoef niet meer voor hem te zorgen.”

De verschuiving die niet bedacht kan worden

In die woorden werd iets zichtbaar wat we niet via denken hadden kunnen bereiken. Jarenlang had ze, zonder het expliciet te weten, iets gedragen. Een vorm van zorg, van verantwoordelijkheid, van het gevoel dat zij degene was die iets moest vasthouden of in stand moest houden.

En nu kwam er iets anders in de plaats.

“Ik hoef niet meer zo mijn best te doen,” zei ze.
“Ik mag dat loslaten.”

Er kwamen tranen, maar het waren geen tranen van overspoeld raken. Het waren tranen die bewogen, die iets meebrachten en ook weer ruimte maakten.

Wanneer rouw weer gaat stromen

Wat daarna zichtbaar werd, was misschien wel het meest wezenlijke in dit proces.

De verbinding met haar ouders was er nog steeds. Die was niet verdwenen, niet opgelost, niet kwijtgeraakt in het voelen. 

Maar de manier waarop die verbinding in haar leefde, was veranderd.

Er was iets losgekomen wat lange tijd vast had gezeten. Iets wat geen ruimte had gekregen, was gaan bewegen.

De gestolde rouw was weer gaan stromen.

En juist daardoor ontstond er ruimte voor haar om verder te gaan met haar eigen leven. 

Wat dit zichtbaar maakt

Wat deze ervaring laat zien, is dat het vermijden van rouw vaak niet voortkomt uit onwil om te voelen, maar uit een diepgewortelde angst dat voelen gelijkstaat aan verliezen. Alsof er, na de tranen, niets meer overblijft om je aan vast te houden.

Maar in de praktijk gebeurt vaak het tegenovergestelde.

Wanneer rouw weer in beweging komt, blijft de verbinding bestaan en ontstaat er tegelijkertijd ruimte. Ruimte om te leven, om keuzes te maken, om verder te gaan zonder dat het verleden wordt uitgewist.

Niet door het verlies los te laten,
maar door de manier waarop het vastzat, los te laten.